Ο Ανδρέας Στάικος κατατάσσει για πρώτη φορά την Ερμιόνη, -κόρη του
Μενελάου και της Ωραίας Ελένης- στον μύθο σαν κεντρική ηρωίδα μια
και την γνωρίζαμε έως σήμερα σαν δευτερεύουσα ηρωίδα στον Τρωικό
πόλεμο.

Μέσα από μια κωμική ματιά, οι γνωστοί μυθικοί ήρωες ξεκινούν ένα
ταξίδι παίζοντας και εμπαίζοντας με τον εαυτό τους και τη μοίρα τους. Ο Μενέλαος γίνεται Τάκης, η Ερμιόνη και η Χρυσόθεμις ικανοποιούν τις
πρόσκαιρες αναζητήσεις και επιθυμίες τους σε παραλιακά μπαρ. Μια
διαχρονική ματιά στο μύθο της συνέχειας του ελληνισμού.
Ένα παιχνίδι χωρίς όρια που τελειώνει με το τέλος της ζωής.

Ο ρόλος της μουσικής του Νίκου Ξυδάκη είναι ο πέμπτος και ο πιο
καταλυτικός πρωταγωνιστής. Σε ένα θεατρικό έργο που διαδραματίζεται
σε μια χρυσαφένια αμμουδιά, μια παραλία της Λακωνίας με το
ηλιόλουστο φως του μεσημεριού και το ατμοσφαιρικό φως της
πανσελήνου, σε ένα έργο γεμάτο έρωτα, η μουσική του Νίκου Ξυδάκη
θυμίζει την απεραντοσύνη της θάλασσας και της νύχτας, στοιχεία
θεμελιακά στην «Ερμιόνη». Τα τραγούδια της παράστασης εκτελούνται
από τους ηθοποιούς a cappella σε μουσική διδασκαλία του συνθέτη.

«Ήρωες και φαντάσματα ηρώων, επεισόδια και αντικατοπτρισμοί
επεισοδίων από το πεδίο των μαχών και κυρίως από το παρασκήνιο του
Τρωικού Πολέμου, ιδεώδες περιβάλλον για την αναζήτηση της
θεατρικότητας. Οι πιο αρχέγονες αλλά και σύγχρονες όψεις της
θεατρικότητας συνυπάρχουν για να προβάλλουν τα επιμέρους στοιχεία
αυτής της θεατρικότητας (μεταμφιέσεις, μεταμορφώσεις, ανατροπές,
εκπλήξεις κτλ.), συμβάλλουν στην γένεση του παιχνιδιού, αναγκαίας
συνθήκης του θεάτρου, της ζωής και της ιστορίας».

Ανδρέας Στάικος